Willem I der Nederlanden

Willem I
1772–1843
Koning Willem I in koningsmantel
Koning Willem I in koningsmantel
Prins van Oranje
Periode1795–1815
VoorgangerWillem V van Oranje-Nassau
OpvolgerWillem II der Nederlanden
Vorst van Nassau-Oranje-Fulda
Periode1803–1806
Voorganger-
Opvolger-
Soeverein vorst der Nederlanden
Periode1813–1815
Voorganger-
Opvolger-
Hertog en groothertog van Luxemburg
Periode1815–1840
VoorgangerFrans (hertog)
OpvolgerWillem II
Koning der Nederlanden
Periode1815–1840
Voorganger-
OpvolgerWillem II
Hertog van Limburg
Periode1839–1840
Voorganger-
OpvolgerWillem II
VaderWillem V van Oranje-Nassau
MoederWilhelmina van Pruisen
DynastieOranje-Nassau
Stamboom.pngStamboom

Willem Frederik Prins van Oranje-Nassau[1] (Den Haag, 24 augustus 1772Berlijn, 12 december 1843), was de eerste Koning der Nederlanden uit het huis Oranje-Nassau.

Na de nederlaag van Napoleon in de Slag bij Leipzig in 1813 werd hij ingehuldigd als 'Soeverein Vorst' der Verenigde Nederlanden. Op 16 maart 1815 riep hij zichzelf uit tot koning van het Verenigd Koninkrijk der Nederlanden en hertog van Luxemburg, waarna hij op 21 september 1815 in Brussel werd ingehuldigd als Koning. In hetzelfde jaar werd op het Congres van Wenen door de Europese mogendheden besloten om het hertogdom Luxemburg te promoveren tot groothertogdom en Willem te erkennen als eerste groothertog, met bevestiging van de koningstitel. Hiermee was de kersverse Nederlandse monarchie binnen Europa formeel erkend. Het nieuwe koninkrijk fungeerde als buffer voor zowel Frankrijk als het Verenigd Koninkrijk. Na de troonsafstand in 1840 noemde Willem I zich koning Willem Frederik, graaf van Nassau.

In Duitsland was Willem I van 1803 tot 1806 "Fürst" (vorst) van het vorstendom Nassau-Oranje-Fulda. In 1806 en in de periode 1813-1815 was hij tevens vorst van het vorstendom Nassau-Oranje.